باز پاییز شد و خزان امد بادهای سرد برگهای پیر را از شاخه جدا میکنند و زمین مفروش میشود از مرگ. و ما بی اندیشه بروی انها راه میرویم بی انکه مرثیه ای برای انها خوانده باشیم. حتی از خود سوال نمیکنیم سر گذشت این برگ که در زیر پای من شکست چه بود؟ زندگی با او چه کرده بود؟ ایا او هم عاشق شده بود؟ عشق بازی او چگونه بود؟او حتما رقص با باد را تجربه کرده بود. و خنکای نم باران را روی گونه هایش حس کرده بود.شاید او در طی این مدت کوتاه کام دلش را گرفته بود. به خود نگاه می کنم سالهاست که ریزش برگها و پاییز را دیده ام ولی هنوز زندگی را به اندازه یک برگ درک نکرده ام.من تنها نیستم جهان در خزان است ایا امیدی به بهار هست؟...

مادرم سریع بهم گفت نگران نباشم پسرم زنده است و در بیمارستان دیگری بستریست. از اون زمان تا به حال کوله باری از رنج و درد که لحظه لخظه بار میگرفت تاب شانه های تکیده ام را طاق میکند. امروز ده سال تمام میشود ده سالی که من بهر ریسمانی چنگ زده ام از خداوند گرفته تا غربت. جشن کوچکی بود دوستانش هدایای مورد علاقه اش را اورده بودند و دو نفر از دوستانش با ویالون ملودی (تولدت مبارک )را برایش نواختند شادی در چشمهایش می خندید و از نگاههای سنگین ترحم خبری نبود و من کمی سبک شدم.