هرگز به مرور زمان فکر کرده اید.....شاید این حرف بسیار تکراری باشد ولی همگی ما روزی به این نقطه میرسیم و به عمر رفته ناباورانه نگاه میکنیم امروز در ۳۴ سالگی خود را هنوز ۱۸ ساله میبینم و شاید روزی در ۷۰ سالگی به ۳۴  سالگیه خود عشق بورزم..........با امروز۱۴ روز است که عموی بزرگم را از دست دادم و خاطرات گرچه کمرنگ ولی باز هم خود را به رخم می کشند ..... چقدر تلخ......در جایی خوندم ما همه به مرگ مدیونیم....